سلام و احوال‌پرسی مدیر مجله

سلام دختران و پسرانی که بعد از تلاش بسیار، باسواد شده‌اید و حالا در یک قریه یا شهر وطن، یا شاید در یک گوشه‌ای دور دنیا، این مجله را می‌خوانید. سلام همچنان به شما که فرصت نشده درس بخوانید و حالا از زبان یک هم‌نشینِ باسواد، گپ‌های ما را می‌شنوید.

ما چند نفری که این مجله را ساخته‌ایم، به چند دلیل در کار خود دل‌پُریم. اول این‌که خود ما سال‌ها پیش کودک و نوجوان بوده‌ایم. دیگر این‌که چند نفر از مردان و زنان آینده که هنوز کودک و نوجوان‌اند، ما را حمایت می‌کنند و برای «کاروان کودک» مقاله، نقاشی و عکس روان می‌کنند. سوم این‌که دل ما جمع است که شما با خواندن این مجله از ما حمایت می‌کنید. یک تعداد شما بعد از این به آدرس ایمیل و شماره واتساپ ما مقاله، داستان، شعر، حکایت، سرگذشت و نقاشی خود را روان می‌کنید؛ یگان تای‌تان حتی برای بهتر شدن مجله، نظر و پیشنهاد خود را می‌فرستید.

با همین دل‌پُری، نام مجله را «کاروان کودک» مانده‌ایم. کاروان از نامش معلوم است که حرکت دارد و حرکتش به سمت تعلیم دختران و پسران افغانستان است. کاروان با یک نفر و دو نفر راه نمی‌افتد، باید همسفران زیادی داشته باشد، مثل ما و شما.

در این کاروان با هم بسیار قصه، شعر، ترانه، معلومات، سرگرمی، عکس و نقاشی شریک خواهیم کرد. بیشتر این مطالب از خود شما خواهد بود که گپ‌زدن ساده، صاف و مستقیم را خوش دارید. یک مقدار مطلب هم برای کودکانی که سن و سال‌شان بیشتر شده راهی است. همان‌هایی که شوق خواندن نوشته‌های طولانی، کلمات سخت و قصه‌های پیچیده به سرشان زده است. یگان مطلب هم برای آنانی داریم که یک زمان کودک بوده‌اند و حالا حوصله شنیدن قصه بزک چینی، دیدن نقاشی گل و تماشای عکس درخت را ندارند و سرشان به سودا خریدن، پیسه حساب کردن و اخبار گرم است. پس اگر در این مجله مطلبی را دیدید که مناسب سن شما نبود، تعجب نکنید.

فعلاً همین قدر بس است. کم‌کم با هم آشنا می‌شویم. چشم به راه نوشته، نقاشی، عکس و خط شما هستیم.